Olympische Spirit

Vanochtend werd ik vroeg wakker, maar omdat ik vandaag geen heel vol programma had ben ik lekker tot 9.30 blijven liggen. Toen werd het tijd om een stukje te gaan hardlopen, ik wilde hardlopen naar de Bobsleebaan van de Olympische Spelen van 1984. Waar ik in Nederland nooit wandel tussen het hardlopen door lag dat hier net ff wat anders, want zo'n bobsleebaan ligt best wel hoog. En dat is hardlopend dus best wel zwaar.

Na een minuut of 40 (over 4km) kwam ik aan onderaan de bobsleebaan. En tot mijn grote verbazing zag ik bobsleeërs naar beneden komen van het Turkse nationale team. Tot mijn verbazing omdat de bobsleebaan in de oorlog midden in de frontlinie ligt en dus grotendeels vernield is. Je ziet ook overal om de baan heen 'Sarajevo Roses'. Nadat de Turken weg waren was het wel heel tof om over een verlaten en volgegraffitiede (schrijf je dat zo?) baan te lopen. De laaghangende mist in het bos maakte de sfeer nog toffer, heeft enkele hele mooie foto's opgelevert volgens mij.

Het hardlopen naar beneden ging een stuk sneller en dus stond ik 20 minuten na vertrek van boven weer in m'n hostel. Na een snelle douche en lunch was het tijd voor het tweede deel van vandaag, het voormalige Olympische Complex en het stadion dat daar bij hoort. Ook dit was een stukje lopen, maar dat vond ik niet erg, want op die manier zie je ook veel van de stad. Eenmaal bij het complex aangekomen kwam ik er al snek achter dat het museum over de Olympische Spelen van 1984 helaas gesloten was. Dus ben ik een rondje om het stadion gelopen, best een tof stadion! Heb ook gelijk even gekeken waar het uitvak zit, zodat ik weet waar we naar binnen moeten als Feyenoord ooit een team uit Sarajevo loot.

Op de terugweg ben ik eerst langs het treinstation gelopen om mijn treinkaartje voor morgen te halen. Mijn trein gaat morgen om 7.15 om mij vervolgens om 10.00 in Mostar af te zetten. Dit schijnt een van de mooiste treinreizen uit Europa te zijn, en dat voor slechts €5,50.

Nadat ik mijn ticket binnen had ben ik via Sniper Alley (nu gewoon een hele drukke doorgaande weg, maar van 1992-1995 de gevaarlijkste straat ter werels) en het Holiday Inn (enige in functie zijnde hotel in Sarajevo tijdens de oorlog). Terug gelopen naar het hostel. Dit was nog best een eindje lopen, dus dat betekent dat ik morgen vroeg m'n bed uit moet.

s'Avonds voor de laatste keer gegeten in Sarajevo, dit keer in een ander tentje dan normaal. De prijs was ook gelijk bijna twee keer zo hoog, betaalde nu €6 voor twee drankjes en een hoofdgerecht! Straks vroeg gaan slapen om morgen om 6.00 de wekker af te horen gaan, zinin.